Amatörler siyaseti siyaset için yaparlar. sporu spor için yaparlar. Sanatı sanat için yaparlar ama profesyoneller her şeyi maddiyat için yaparlar. Sporu, sanatı, siyaseti’de

Amatörler çoğunlukta olmasına rağmen, sesleri en çok çıkan kesim olarak kalıyorlar. Onlar üretiyor, onlar, koşuyor, onlar alkışlıyor, onlar kavga ediyor, onlar seviniyor, onlar kaybediyor, kendilerine göre doğru çünkü kaybeden taraf onlar.

Profesyoneller azınlıkta olmalarına rağmen onlar seçiliyor, onlar kazanıyor, ama sevinmiyor onlar kaybediyor ama üzülmüyor. Onlar kavga etmiyor, onlar kimseyi alkışlamıyor, ama sürekli onlar belirleyici unsur olmaktan geri kalmıyor.

Herkes onları korumaya çalışıyor ama ne hikmetse hiç bir profesyonel bir amatörü korumuyor.

Amatörler kendi takımlarını desteklese ve maçlarına gitse amatörlerde günün birinde profesyonel olur. Birileri siyaseti siyaset için veya kendi ideolojileri doğrultusunda yapmaya çalışan siyasi partilerin temsilcileri bir konuyu tartışırken kavgaya varacak kadar hamaset içinde oluyorlar. Gün gelir çatar profesyoneller seçimde partiye sahip çıkar aday olurlar amatörler dışlanır seçim biter partiler sahipsiz kalır. Amatörler yine koşar gelir, toparlayıcı olmaya çalışırlar, peki bu amatörlerin emeklerini, gayretlerini gören olmazmı?
Elbette gören duyan vardır. Ama bize para ve oy lazım isim çalışma gayret gerçek partili nasıl olsa bir yere gitmez çantada keklik

Partilerde profesyonelleşti kardeşim, profesyonellik ne kadar güzelmiş biz hala amatörlükle neye uğraşıyoruz.

Biz olur mu’yuz hayır çünkü biz bazı değerlerimizi çöpe atacak kadar vefasız değiliz ondan olamayız o zaman yaşasın amatörlük ruhu diyorum.